یه چیزی که همیشه هست اینه که هر شروعی را پایانی باید و این پایان برای من اینجاست . واقعیتش اینه که ساعت 10 و 50 باید برم سر کلاس اندیشه ولی خوشحال نشستم اینجا و با آهنگ کویر ابی دارم حال می کنم و اینا رو تایپ می کنم . اصن به نظر من این آهنگ فقط برای ابی ساخته شد و هر کس دیگه هم بخونه فقط می رینه بهش ! (البته اصل این آهنگ مال گوگوشه !) . آره داشتم می گفتم . بعد داستان ننوشتن من خیلی وقت پیش شروع شد . بعد اون خط یکی مونده به آخر بود که دیگه نخواستم بنویسم چون یه جوری شده بود که دیگه از نوشته هام لذت نمی بردم ولی خوب در مورد شما ها فرق می کرد . شما نوشته هام رو دوست داشتید و من هیچ وقت نفهمیدم چرا ولی اون قدر کامنت داشتم که متقاعدم کنه بنویسم . چه اشکالی داره که چند نفر شده چند دقیقه بیان اینجا و با یه لبخند از اینجا برن ؟ از طرفی دیگر اینجا راحت نیستم چون کسایی اینجا رو می خونن که من دوست ندارم و نمیتونم هر چی می خوام بنویسم . بعد از یک سال مطمئنا به این نتیجه رسیدین که من آدم نرمالی نیستم ینی خیلی احساس خاص بودن می کنم ، اخلاقم بده ، زودرنجم ، ایده آل گرام ،رو رفتار اطرافیانم خیلی حساسم ، بر عکس خیلی ها زود با هر کی رسید گرم نمی گیرم ، سر هرکس که دلم بخواد داد می زنم ، تحقیرش می کنم . خلاصه که این آرین تو وب لاگ با آرمین واقعی خیلی فرق داره خیلیییی !! و من نمی خوام متظاهر باشم . نمی خوام فک کنید من آدم خوبی هستم . دوست ندارم خواب من و ببینید .دوست ندارم یه لحظه به این فک کنید که کاشکی این جای فلانی بود . من آدم خوبی نیستم . بزرگترین اشتباهم هم این بود که ارتباط مجازی رو واقعی کردم . هیچ وقت این کار رو نکنین . هیچ وقت . این یه اشتباه بزرگه . من با سه نفر این رابطه مجازی رو واقعی کردم و اصن نتیجه خوبی نداشت . اصن . و این دقیقا به خاطر همون برداشت اشتباهیه که از آرمین مجازی وجود داره . آرمین واقعی خیلی مودیه همین الانم نمیدونه چه مرگشه وقتی از خواب پا مبشه خوشحال نیس. خیلی بعضی روزا خیلی شاد و خوشحاله (و این روزا واقعا نادر و کمیابن !) در بقیه روزها یه آدم بی حوصله و بد اخلاق و پرخاشگره که حتی حوصله نداره سیبیلاش و بزنه و موهاش رو درست کنه ، بد بینه وقتی یکی میاد پشت سر فلانی واسش غیبت می کنه مطمئنه که این دیوس 10 مین دیگه داره پشت سر آرمین غیبت می کنه یه سری از اصطلاخات رو کاملا دروغ می دونم مثل خوش گذشت یا بازم قرار میزارم ببینیم همو برای من مفهوم کاملا عکس داره و این آرمین زمین تا هوا فرق داره با آرمین تو وب لاگ . راستیتش دیگه دوست ندارم بنویسم . از اینکه اینجا رو ترک می کنم پشیمون نیستم . باید برم پیش روانپزشک واقعا . اه این ابی چقدر زر میزنه ! هیچ وقت دوست نداشتم که وب لاگم بازدید خیلی زیادی داشته  باشه روزی که شروع به نوشتن کردم ایده آلم این بود که اگه روزی 100 نفر هم اینجا رو بخونن باید کلاهم رو بندازم هوا واقعا دوست نداشتم یه وب لاگ با 700 تا خواننده داشته باشم . کلن آدمیم که دوست ندارم دور و برم شلوغ باشه و این خیلی وقتها به ضررم تموم میشه و در نهایت منجر میشه به تنها بودنم حتی . همیشه خودکشی واسم موضوع مسخره ای بوده و مطمئن بودم اینا نمیخوان خودشون رو بکشن می خوان توجه جلب کنن ! بعد ها یه تناقض پیدا کردم و اون صادق بود ! صادق یه نویسنده مشهور و پر طرفدار بود و هیچ کس نفهمید چرا خود کشی کرد اما همین که چند روز بعد فهمیدن صادق مرده نشون می داد که با اون همه شهرت خیلی تنهائه ! من هم اگه خانواده ام رو فاکتور بگیریم هیچکس دیگه ای عمرا تا 10 روز نفهمه  سقط شدم ! میدونم آرمین واسه هیچ کس اهمیت نداره
این روزا انقدر تایمم پره که صبح از خونه میرم بیرون شب میام خونه ! رسما دو روزه بابا نه نه ام رو ندیدم !!
من همتون رو دوس داشتم برام دوست صمیمی بودین چه روشن چه خاموش .سعی کردم هر وقت ناراحتین پیشتون باشم و از خیلی هاتون چیزای خوبی یاد گرفتم . اما آرامیس تموم شد . تموم
در مورد اینکه باز هم می نویسم یا نه . جواب مشخص نیس اما دیگر هیچ کدومتون خواننده من نخواهید بود  .
کامنت دونی این پست بازه تا اگر کسی تمایل داشت بام  خدافظی کنه  این خواهش نیس دستوره  چه خاموش چه روشن یه ردی از خودتون بذارین این حداقل چیزیه که به من مدیونین یه خدافظی خشک و خالی  .